Jest to jedna z najstarszych technik powielania obrazu. W tym przypadku negatyw kopiowany był na warstwie światłoczułej, którą była mieszanina żelazicyjanku potasu i cytrynianów amonu oraz żelaza. Została ta metoda wymyślona w 1842 roku prawdopodobnie przez sir Johna Herschela. Jednym z pierwszych zastosowań tej metody były zapiski fotograficzne biologa Atkinsa dla pracy o algach i paprociach. Potem metoda ta stała się niezwykle popularna przede wszystkim wśród artystów dla fotografii z efektami malarskimi, a papier do cyjanotypii był wtedy powszechnie dostępny.